Fenomen Warszawy

ZIELONY ŻOLIBORZ PO WOJSKOWEMU, CZYLI CYTADELA WARSZAWSKA - LI AKCJA GTWB "BALLADA O ŻOŁNIERZU (CZYLI WARSZAWA WOJSKOWA, ALE NIE WOJENNA)"

2012-01-20T10:34:00.011+01:00

Zagościliśmy w warszawskiej Cytadeli. Wita nas armata generała Hallera.Cytadela została zbudowana dla armii rosyjskiej za pieniądze z kontrybucji miasta Warszawy po przegranym Powstaniu Listopadowym.
Wykorzystano wcześniejsze budynki szkoły pijarskiej na Żoliborzu - oto jeden z nich, z XVIII wieku.
Armia niemiecka w czasie II Wojny Światowej czasem coś budowała - np. schrony w ramach projektu "Twierdza Warszawa".
Nie będę się wymądrzał, co to za typ schronu, na pewno wiecie lepiej.
Kawałek muru Carnota i (jeszcze widać) zabudowę Żoliborza.

Oto kolejny ze starych budynków.
Wygląda na to, że został potraktowany styropianem.

Jedna z bram prowadzących z Cytadeli na zewnątrz - ta akurat na ul. Krajewskiego.
Wojsko Polskie dzielnie się broni.
Schron OPL w baraczku z lat 60-tych XX wieku.
Resztki po Muzeum Wojsk Lądowych, które zwinęło się stąd w 2009 roku i już chyba nie wróci.
Pomiar prędkości pojazdów.

Kolejny ze starych budynków.
Kościół, d. cerkiew.

Mają rozmach...
... oj, mają...
Muzeum Wojska Polskiego budowane jest metodą odkrywkową - najpierw odkrywamy to, co Niemcy zburzyli w czasie wojny.
Ale myliłby się ten, kto sądziłby, że tu trwały jakieś walki. Nie, po prostu rękoma robotników przymusowych rozebrali te budynki ok. 1943 roku. Gdzie poszła cegła?
Tu przez parkan widzimy ogólnodostępną część Cytadeli (Pawilon X), która ma złą sławę.
System antyrakietowy chroni "Zgrupowania Armii krajowej Radosław Tower".
Ośrodek Instruowania Wart. Tych, które przejdziem.
Brama główna Cytadeli od wewnątrz.
Magazyny schowane w wale ziemnym.
Rosjanie wydali gigantyczne pieniądze (nie swoje) na budowę Cytadeli, która... nigdy nie została użyta.

Wojsko Polskie udostępniło na budowę muzeum ok. 15% powierzchni, z pozostałej części nie ma zamiaru się wyprowadzać.

To stan na kwiecień dwa tysiące (dziesięć) i zakończona moja rola.

H_Piotr.

ZIELONY ŻOLIBORZ INACZEJ, CZYLI KOLONIA IM. TADEUSZA KOŚCIUSZKI

2012-01-16T12:55:00.012+01:00

Witam w nowym roku, 2012, który może się okazać przełomowym.

Przy okazji chciałbym poinformować szanowną publiczność, że FenomenowiWarszawy niepostrzeżenie stuknęły dwa lata.

EDIT: Trzy lata oczywiście :)

Dziś zawędrujemy tam, gdzie przed I Wojną Światową była pustka (bo na Żoliborzu rozsiadła się carska cytadela - nota bene, z niej relacja też będzie). Jednak głód mieszkaniowy w stolicy niepodległej Polski spowodował, że na rogu ulic Krasińskiego i Przasnyskiej zbudowano osiedle-kolonię im. Tadeusza Kościuszki.
Osiedle powstało na gruntach należących wcześniej do Ekonomi Warszawskiej i Dóbr Ziemskich Marymont. Budował je magistrat m.st. Warszawy.
Osiedle zostało w czasie wojny spalone (Nomad pisze, że w 1944) i następnie resztki zostały zrównane z ziemią podczas budowy osiedla Zatrasie w latach 60-tych.
Magistrat oddał (sprzedał? musiał oddać? czemu?) cztery budynki najbliżej skrzyżowania Przasnyskiej i Krasińskiego. Pozostałe 12 przy Rohatyńskiej i Suwalskiej tworzyło osiedle miejskie.

Oskar Sosnowski zaprojektował trzy typy domów. Tu widzimy dom typu III o planie "krzyżowo-dośrodkowym" z mieszkaniami czteropokojowymi:

Rzut parteru:
Piętro:
Dom typu II - cztery mieszkania dwupokojowe, widok od ogrodu:
Parter:
Piętro:
I wreszcie dom typu I - szeregowy z czterema mieszkaniami pięciopokojowymi:
Poddasze (piętro):
Parter:
Piwnica:
Łącznie dysponowano 48 mieszkaniami (32 dwupokojowych, 6 trzypokojowych, 2 czteropokojowe i 8 pięciopokojowych).

Niestety, oszczędzano na materiałach: ściany - cegła rozbiórkowa (pewnie po carskich fortach), dach - eternit, podłoga - deski sosnowe i ksylolit (nie mylić z ksylitolem). Z tego powodu już w latach 30-tych budynki osiadały i pękały. Tak więc, gdyby nie wojna, to i tak najprawdopodobniej nie dotrwałyby naszych czasów.

I na koniec dwa widoki osiedla wkrótce po zbudowaniu:

H_Piotr.

PS. Źródłem tych fantastycznych informacji i grafik jest książka Małgorzaty Rozbickiej "Małe mieszkanie z ogrodem w tle w teorii i praktyce popularnego budownictwa mieszkaniowego w międzywojennej Polsce" (tytuł chyba mówi wszystko? :) wydana przez Oficynę Wydawniczą PW.

WESOŁYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA!

2011-12-24T13:18:00.002+01:00

Wszystkim czytelnikom "Fenomenu Warszawy" życzę radosnych i niczym niezmąconych Świąt Bożego Narodzenia.

H_Piotr.

L AKCJA GTWB - "L, XL, XXL..."

2011-12-20T00:01:00.002+01:00

Dwa giganty. Oba budowane w tym samym czasie. Oba w tym samym celu. Oba kontrowersyjne.

H_Piotr.

NAJMŁODSZY ZABYTEK WARSZAWY

2011-12-18T17:01:00.007+01:00

Tak, jak bardzo trudną rzeczą jest odpowiedź na pytanie "Który kościół w Warszawie jest najstarszy?" (jeszcze zresztą tym tematem się zajmę), tak łatwiej odpowiedzieć na pytanie, który zabytek w Warszawie jest najmłodszy. Choć też nie da się jednoznacznie.

I mylą się ci, którzy sądziliby, że mowa o Pałacu Kultury i Nauki.

Najmłodszy zabytek Warszawy został wpisany do rejestru zanim jego budowa została dokończona. Jak to możliwe? Nie, nie chodzi o obiekt odbudowywany po wojnie w kształcie sprzed niej i wpisany "zaocznie" na listę.

Teatr Wielki przy pl. Teatralnym znacznie ucierpiał w czasie wojny. Właściwie, przetrwała tylko fasada główna, a reszta to całkowicie nowy projekt Bohdana Pniewskiego, w ogóle nie nawiązujący do przedwojennego wyglądu i układu pomieszczeń. Teatr uroczyście otwarty został 20 września 1965, a wpisany do rejestru 1 lipca 1965. Wpisano jednak cały budynek, a więc i starą fasadę i całkowicie nowe (jeszcze wykańczane) wnętrza.

Jeśli to Was nie przekonuje, to zajrzyjmy zatem do budynków, które w całości zostały wybudowane i potem w całości wpisane po jakimś czasie. Tu też pierwszy nie jest PKiN. Ba, nie jest też drugi. Nie sprawdzałem dokładnie, ale ze swoimi 52 latami (1955-2007) dzielącymi oddanie do użytku od wpisania do rejestru, nie zmieściłby się chyba nawet i w pierwszej dziesiątce.

Palmę pierwszeństwa dzierży...

werble...

więcej werbli...

gmach Dowództwa Marynarki Wojennej przy al. Żwirki i Wigury!

Otwarty został w 1935 roku po dwuletniej budowie według projektu Rudolfa Świerczyńskiego (architektura) i Stefana Bryły (konstrukcja), a wpisany do rejestru już w 1965 roku, czyli po zaledwie 30 latach stania.

Czy jakikolwiek budynek sprzed 30 lat zasługuje według Was do wpisania do rejestru zabytków?

H_Piotr.

PAŁAC POD BLACHĄ - CZ. 5 CZYLI TAJNA PIWNICA

2011-12-08T06:26:00.001+01:00

Piwnica, o której wcześniej wspomniałem. Mieści się ona na parterze (!) Pałacu pod Blachą, pod skrzydłem Zamku Królewskiego mieszczącym Bibliotekę Królewską.
Pomieszczenie to odnaleziono przez przypadek w latach 60-tych podczas prac wykopaliskowych (to zadaje kłam teorii, jakoby od wojny do 1971 nic się na terenie zamku nie działo).
Te rzeźby już tam były. Nie znamy ich pochodzenia. Naukowcy domyślają się, że pochodzą one z któregoś z warszawskich pałaców przebudowywanych pod koniec XVIII wieku lub na początku XIX. Po prostu stały się niemodne, więc je schowano.

Sala nie jest udostępniona normalnie dla turystów (chyba, że coś się zmieniło zupełnie niedawno). Czasem organizowane są w niej wykłady - np. podczas tegorocznej Nocy Muzeów. Było jednak tylu chętnych (na wykład, czy na zobaczenie sali?), że wejściówki rozdano w trymiga.

Tym razem to już koniec...

Koniec wpisów na temat wnętrz Pałacu pod Blachą. Nigdzie więcej nie udało mi się wejść.

Jest to jeden z najmniej znanych zabytkowych pałaców Warszawy. Warty pokazania?

H_Piotr.

PAŁAC POD BLACHĄ CZ. 4 - APARTAMENTU KSIĘCIA PEPI CZĘŚĆ DALSZA

2011-12-06T06:07:00.001+01:00

Jak obiecałem - część druga apartamentu księcia Józefa Poniatowskiego.Znajdujemy się w sypialni księcia. Ma ona trzy okna wychodzące na wschód, więc księcia rano budziło słoneczko zaglądające przez firanki.
Ściany są pomalowane na kolor "czarnej jagody".
W nieco inny kolor są pomalowane ściany w Kancelarii Wojennej - w kolor "kamienia lazuli".
Gdy książę Poniatowski został ministrem wojny (swoją drogą - kiedyś nazywano rzeczy po imieniu), to właśnie tu pracował.
Musiał mieć odpowiednie warunki pracy, stąd te piękne meble i piec zapewniający odpowiednią temperaturę powietrza.

Następne pomieszczenie to przedpokój księcia - tedy wchodzili do jego gabinetu pracownicy, petenci i inni. Obecnie możemy tu zobaczyć pamiątki po księciu.
Między innymi - kubki pamiątkowe z wizerunkiem księcia. Nie - obrazek nie zmienia się w zależności od temperatury napoju.

Za to w zależności od humoru artysty zmienia się umaszczenie konia, który potknął się o kamień na dnie Elstery.

Zasadniczo, jeśli koń był kary, to książę patrzy wprzód, a jeśli był siwy, to książę patrzy w tył.

To było ostatnie z historycznych pomieszczeń apartamentu księcia Józefa. Mieszkał tu w latach 1798-1813. Wychodzimy na korytarz, który kończy się lustrem tak niefortunnie powieszonym, że aż się prosi, aby ktoś w nie wszedł.
Na koniec ładny stolik.
Apartament księcia bardzo spodobał się jednoosobowej załodze bloga. Będę tu wracał - szczególnie w niedziele, gdy jest za darmo.

Przed nami jeszcze jedna atrakcja pałacu - nie przełączajcie odbiorników na inny kanał.

PAŁAC POD BLACHĄ CZ. 3 - APARTAMENT KSIĘCIA PEPI

2011-12-04T12:45:00.008+01:00

Dziś wreszcie zdjęcia z wnętrz korpusu głównego Pałacu Pod Blachą. Wchodzimy na pierwsze piętro.
Do apartamentu księcia Józefa Poniatowskiego, gdzie mieszkał zanim utonął w Elsterze.
Znajdujemy się w westybulu górnym. Na ścianach wiszą portrety członków rodziny księcia.

Schody na drugie piętro (poddasze) prowadzą do pokoju, gdzie obecnie siedzą panowie ochroniarze.

Jak to mówią - "meble z epoki".

Przechodzimy dalej: Przez pokój adiutanta księcia do salonu (tak, TEGO salonu), na którego końcu są otwarte drzwi i widać popiersie Napoleona stojące już w następnym pomieszczeniu.
Ale, nie za szybko - teraz salon.
To tu kwitło życie towarzyskie "blachy", jak nazywano towarzystwo goszczące u księcia zanim stał się bohaterem narodowym.

Znajdujemy się w Kancelarii Sztabowej, która jest taka ozdobna tylko dlatego, że wcześniej miała inne niż wojskowe, przeznaczenie - może był to pokój towarzyski, gdzie książę zabawiał damy?

To okno, to jest właśnie to od strony Wisły, które "zaburza" symetrię elewacji wiślanej pałacu. Ale w sumie, miło, że zaburza.
Ciąg dalszy nastąpi.

H_Piotr.

PAŁAC POD BLACHĄ - CZ. 2 CZYLI BLASZANY MISZ-MASZ

2011-11-22T00:01:00.001+01:00

Dziś ciąg dalszy naszych przygód z Pałacem pod Blachą. Tym razem jesteśmy już we właściwym pałacu, rozglądamy się po dziedzińcu - taki widok przeznaczony jest dla maluczkich dopiero od lipca tego roku.Widzimy okna sali Canaletta - to te dwa na ceglanym tle z zasłoniętymi firanami. Za okrągłymi wgłębieniami muru (nie wiem, jak się to fachowo nazywa) znajduje się Biblioteka Królewska z poprzedniego odcinka.A tu kopuła kaplicy królewskiej, w której spoczywa serce Tadeusza Kościuszki.
Ale teraz ciągnie nas ku Wiśle. Między Biblioteką Królewską, a skrzydłem południowo-wschodnim (najstarszym) Zamku Królewskiego znajduje się malutki trójkątny ogródek, który nie może się doczekać godnego zagospodarowania. A właściwie doczekał się w latach 90-tych XX wieku, ale potem znów został rozorany przy pracach izolacyjnych stropu Arkad Kubickiego.
Widzimy tu łączenie jedynej oryginalnej ściany Zamku z resztą - zachowano ten ślad w tynku oraz nie czyszczono oryginalnej kamiennej obramówki okna.
A tu najstarsze skrzydło Zamku - tu stał zamek piastowski. Tu na parterze obradowały sejmy, a na piętrze Senat. później po wyprowadzce parlamentu do skrzydła zachodniego (od placu Zamkowego) na piętrze urządzono Salę Audiencyjną króla.
Ach, gdyby tak można było otworzyć to okno i poprzechadzać się po ogrodzie królewskim.
... w którym przetrwała połowa przedwojennego żywopłotowego labiryntu - drugą połowę wycięto po wojnie pod ulicę Grodzką.
Najstarsza część zamku jest też w najgorszym stanie. Tynk odpada płatami, a tymczasem nie ma pieniędzy na remont. Nie ma też zgody na to, jaki kolor tynku ostatecznie zastosować.
Tu mi się widzi szeroka fontanna z wodą spływającą po skarpie.
Ale miało być o Pałacu Pod Blachą. Nieco korytarzy i klatek schodowych:

Z pałacu świetnie widać katedrę św. Floriana:
... i Stadion Narodowy.
Czasem można spojrzeć w górę na Bibliotekę Królewską. Mimo, że jesteśmy na I-szym piętrze Pałacu, to i tak jesteśmy o jedną kondygnację poniżej Biblioteki, która z kolei jest nieco poniżej poziomu parteru reszty Zamku. Z tego faktu wynika, że piwnica Biblioteki jest na parterze Pałacu... ale nie wyprzedzajmy faktów.
W południowym skrzydle pałacu możemy obejrzeć bogatą (ponoć jedną z największych w Europie) kolekcję wschodnich kobierców.
I przyrządów do ich wyrabiania;
Dwa kobierce się spruły.
Kobiercowa brama. Do raju?

Kobierce zwykle pochodzą z Bliskiego Wschodu, a więc terenów w większości muzułmańskich, ale mamy też i chrześcijański akcencik.
Dywanom przypatruje się książę Pepi. Największy kobierzec jest za duży, nie mieści się na wysokość w sali 9wcale nie takiej niskiej) i został sprytnie zawinięty.
To jeszcze nie koniec z tego pałacu. Stej Tjuned.

H_Piotr.

XLIX AKCJA GTWB "ANIOŁY I DEMONY" - PAŁAC POD BLACHĄ - CZ. 1 Z (CHYBA) 4

2011-11-20T00:01:00.002+01:00

Któż nie zna tego widoku?A któż zna ten?
Pałac Pod Blachą to jeden z nielicznych oryginalnych zabytków w okolicy Starego Miasta (Starówki) i zarazem jeden z najmniej znanych.
Właściwie trudno powiedzieć, gdzie kończy się Pałac pod Blachą, a gdzie zaczyna się Zamek Królewski (będący - jak wiemy - tanią podróbką).
Są to jedyne oryginalne wnętrza w których przechadzał się Stanisław August, jak i jego bratanek, książę Józef Poniatowski.
Zbiory dawnej biblioteki królewskiej dziś znajdują się w Kijowie czy w Moskwie, czort jeden wie. Raczej nie wrócą do Warszawy za naszej kadencji. Dziś znów jest tu biblioteka, ale szafy biblioteczne już nie mają tego uroku co dawniej:
Za oknem widać kawałek najstarszej części zamku (z czasów Piastów Mazowieckich). To właśnie za tym małym okienkiem znajduje się dawna Sala Poselska - tu odbywały się sejmy księstwa mazowieckiego od XIV wieku do 1526, a potem od 1569 do ok. 1680 sejmy Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Ściany przyozdabiają plakiety przedstawiające prawdopodobnie działy królewskiej biblioteki (pod nimi stały regały z odpowiednio tematycznie poukładanymi książkami). Można powiedzieć, że to jeden z pierwszych systemów kategoryzacji bibliotecznej.

Budynek Biblioteki ma okna wychodzące na północny zachód, więc słońce świeciłoby bezpośrednio do środka późnym popołudniem latem, gdyby nie to, że właśnie z tej strony jest zasłaniane monumentalną bryłą zamku - efekt zamierzony. Dzięki brakowi bezpośredniego słońca książki wolniej niszczeją, a jednak dzięki wielkim oknom jest tu dość jasno, ale tylko światło odbite rozproszone.
Jak już rzekłem - dziś ściany są puste, ale przed dwoma wiekami z okładem były pełne książek.

Biblioteka, która przed wojną była w najgorszym stanie technicznym, dziś jest świeżo wyremontowana, ale niestety, wciąż niedostępna dla zwiedzających.
Tak, możemy zobaczyć rekonstrukcję z lat 70-tych, a nie możemy zobaczyć oryginały z XVIII wieku. Nie jest to dla Was dziwne?
Kilka lat temu (dwa? trzy?) podczas wystawy o dwudziestoleciu międzywojennym w Polsce część wystawy znajdowała się w bibliotece, ale ścian nie było widać zza gablot i płacht objaśniających, co to COP itp.

No dobra, powoli kończymy tę wycieczkę, bo zaczynają nam się powtarzać kadry. prawdę mówiąc, to obecnie nie za wiele jest tu do oglądania. No, na pewno ciekawe są przechowywane tu zbiory kolekcji Ciechanowieckiego.

Ale to oczywiście nie wszystko, co Pałac Pod Blacha kryje za murami. Kolejne części wkrótce.

Warszawskie anioły i demony na zmianę trzymały pieczę nad tym budynkiem. Na szczęście w kluczowym roku 1944 akurat na zmianie były anioły.

H_Piotr.

PODRÓŻ W CZASIE, CZYLI KLASZTOR SS. SZARYTEK NA TAMCE

2011-11-01T19:59:00.008+01:00

Dziś zafundujemy sobie podróż w czasie. I to w wielu wymiarach.

Przechadzamy się czasem Tamką i nawet może czasem zaglądamy w uliczkę prowadzącą do klasztoru sióstr Szarytek.
Już sama brama zapowiada, że zaraz wkroczymy na teren, na którym czas biegnie inaczej.
Nagle przenosimy się do I Rzeczypospolitej, dworkowej.
Jedynie XIX-wieczny gmaszek klasztoru jest nieco nowszy, ale i on chowa w sobie klasztorny kościół św. Kazimierza z XVII wieku.
Szarytki przybyły do Warszawy ponad 350 lat temu, w 1659 roku.
Nazwa ich zakonu nie pochodzi od szarych habitów, ale od francuskiego słowa "charité", czyli "dobroczynność".
Uliczką brukowaną kocimi łbami dochodzimy do XVII-wiecznego spichlerza.
Przez kratę zaglądamy do ogrodu uprawianego przez siostry od 350 lat.
Mijamy zapadnięty domek, niczym na Kresach.

I zbliżamy się do furty...
... która nas zaprasza.
Ogród chcieli siostrom zabrać źli komuniści, ale okazało się, że mają one wciąż dokument nadający im tę ziemię od królowej Ludwiki Marii Gonzagi, żony króla Jana Kazimierza Wazy.
Budynek mieszkalny klasztoru widziany od ogrodu.
Oraz budyneczek "kresowy" również z ogrodu.
Spichlerz stoi na zboczu skarpy, dzięki czemu widziany od jej podnóża ma jedną kondygnację więcej.

Furta jest otwarta również w drodze z powrotem...
... chwila zawahania, czy na pewno chcemy stąd wracać?
Musimy. W końcu nie jesteśmy siostrami Szarytkami :)

Dość stromo pod skarpę.

Opuszczamy teren, na którym czas płynie duuużo wolniej.
Już jesteśmy poza murami klasztoru.
Wracamy na Tamkę - znów miasto, zgiełk, ruch, pośpiech.
Jest to też podróż fotograficzna w czasie, bo te zdjęcia pochodzą sprzed niemal pięciu lat - z listopada 2006 roku. Ale u Szarytek na pewno nic się nie zmieniło :)

H_Piotr.

ZIMOWA WRZUTKA JESIENIĄ - PLAC GRZYBOWSKI

2011-10-21T22:50:00.002+02:00

Kiedy Lavinka narzekała u siebie na złe oświetlenie kościoła Wszystkich Świętych, przypomniało mi się to zdjęcie z zeszłej zimy. Dzielę się nim z Wami:
H_Piotr.

NAJDZIWNIEJSZY KOŚCIÓŁ W WARSZAWIE - MB LORETAŃSKIEJ

2011-10-12T09:57:00.009+02:00

Dziś nieco zdjęć z najdziwniejszego kościoła w całej Warszawie. Z kościoła p.w. Matka Boskiej Loretańskiej stojącego przy ulicy Ratuszowej.
Jest to najstarszy kościół Pragi i w ogóle najstarszy budynek Pragi.
Jako jedyny nie został zburzony z rozkazu Napoleona. A właściwie, to kościół Bernardynów został zburzony, a to co obecnie jest kościołem, było jedynie jego boczną kaplicą - dość dużą. To już są wyjątkowości tego kościoła.
Jak widać, fasada była nieco zniszczona podczas II Wojny Światowej, ale jak na standardy warszawskie, to tylko lekkie zadrapanie.

Najciekawsze kryje się w środku:
Jest to tzw. Domek loretański, czyli kopia Domku z Loretto, który według legendy mieli tam przenieść aniołowie wprost z Ziemi Świętej. Prawda jest taka, że przewiozła go rodzina o nazwisku Anioł.
Wewnątrz domku kryje się statuetka Matki Boskiej Kamionkowskiej. Jeden z najlepszych przykładów sztuki gotyckiej w Warszawie, z wyjątkiem tych "zabezpieczonych" po wojnie ze Śląska :)
Hej, ale gdzie jest w takim razie Matka Boska Loretańska? Stoi sobie w kościele św. Anny na Krakowskim Przedmieściu. Podmiana miała miejsce w XIX wieku, kiedy to najpierw Bernardyni musieli się wynieść z Pragi, a następnie księża musieli się wynieść z Kamionka.
Te półkolumny i kamienne portale pochodzą z połowy XVII wieku z czasów króla Władysława IV, który ufundował ten kościół - to tak, jakby ktoś powątpiewał w istnienie oryginalnych zabytków na Pradze i w Warszawie w ogóle.

Rzeźby z nisz są niestety późniejsze i to widać...
Co jest jeszcze ciekawego w tym kościele, poza tym, że ocalał z licznych pożóg?
A byliście kiedyś w kościele, w którym ponad połowa wiernych nie widzi księdza podczas Mszy?
W którym nie ma naw i słupów, ale podcienia i domek na środku, jak na jakimś rynku?

W którym ołtarz główny jest wciśnięty w narożnik?
Który stoi przy ul. Ratuszowej, na której od dawna nie ma ratusza i która jest teraz na uboczu?

To jest wnętrze jednej z tych okrągłych kapliczek po bokach fasady głównej.

Tak wygląda Domek Loretański w całości:

Oldschool:

Kilka informacji praktycznych:

1617 - poświęcenie kamienia węgielnego pod pierwszy, drewniany kościół w tym miejscu

1628-38 - Budowa kościoła murowanego

1640-44 - Budowa powyższego Domku Loretańskiego wraz z podcieniami (wtedy, kiedy stawiano Kolumnę Zygmunta III)

1811 - Kościół i klasztor zburzony z rozkazu Napoleona. Tylko Domek Loretański z podcieniami przetrwał.

Msze Święte w dni powszednie: 7.00, 8.00, 18.00

W niedziele: 7.00, 8.30, 10.00, 11.00, 12.30, 18.00

H_Piotr.

KOŚCIÓŁ ŚW. PIOTRA I PAWŁA NA KOSZYKACH - SCHODY NA CHÓR

2011-10-04T23:43:00.017+02:00

Dziś nie będę się rozpisywał.Klatka schodowa w kościele św. św. Piotra i Pawła przy ul. św. Barbary.
Schody prowadzą na chór.
Projekt Stanisława Marzyńskiego.
Wykonanie - trudno powiedzieć kiedy. Odbudowa ciągnęła się od tuż-po-wojnie aż do końca lat 70-tych.

Dziękuję za uwagę,
H_Piotr.

XLVII AKCJA GTWB - MIASTO W ŚWIETLE LATARŃ

2011-09-20T00:01:00.001+02:00

Temat dzisiejszej akcji potraktuję przewrotnie. W jaki sposób?Po pierwsze, oba zdjęcia przedstawiają latarnie w świetle, a nie światło latarń. Chociaż trzeba przyznać, że przynajmniej na pierwszym zdjęciu jest to światło innej latarni.
Po drugie, oba zostały wykonane w tym samym miejscu - w bramie Pałacu Jabłonowskich przy placu Teatralnym, jednak w dwóch zupełnie różnych momentach. Przy placu, który będąc jednym z najładniejszych w Warszawie, jest jednocześnie tak spaskudzony wieczorem przez megasłupolatarnie parkingowo-budowlano-lotniskowe, że traci swój cały urok, zamiast zyskiwać go wieczorem jeszcze więcej.

Światłem można wiele zdziałać. Niestety, w obie strony.

H_Piotr.

WARSZAWSKIE POŻEGNANIA? WORONICZA 16

2011-09-14T17:43:00.007+02:00

Ulicę Woronicza (nie Woroniczą, jak mawiają niektórzy) zna chyba cała Polska. Szczególnie adres Woronicza 17, pod który w szalonych latach 90-tych słało się pocztówki na konkursy licząc na wygranie cinquecento, albo kosza słodyczy od sponsora.

Mało kto wie, że ulica Woronicza przed wojną była małą, nic nieznaczącą osiedlową uliczką, do tego raczej w sferze planów, niż realizacji. Dużo szerszą, ważną w skali dzielnicowej miała być sąsiednia ulica Naruszewicza (notabene - obie nazwy pochodzą od nazwisk polskich biskupów i jakoś nikomu to nie przeszkadza).

Przy ulicy Woronicza stoją jedynie cztery budynki przedwojenne - kamienica na rogu z Puławską (trochę nijaki "biedamodernizm" z lat 30-tych), słynna na całą Warszawę szkoła "królowka" - L.O. im. Królowej Jadwigi (niedawno opanierkowane styropianem, ale dość kurturarnie), i dwa małe domki kilkurodzinne.

Jeden z stoi na rogu z ulicą Bełską (nazwa od miasta Bełz), ale jest mocno nietypowy - ma dwie fasady pod kątem rozwartym (zaznaczonym na czerwono), podczas gdy ulice stykają się pod kątem prostym. Jest to ślad po przedwojennych zamiarach przeprowadzenia tędy południowej obwodnicy kolejowej miasta. Elewacja od Bełskiej miała być od Bełskiej :), a ta sześciookienna, stojąca pod kątem do Woronicza, miała wychodzić na linię kolejową. (spójrz tu) Niemcy mieli jednak inne plany co do rozwoju Warszawy i nic z tego nie wyszło. Kamienica ta stoi już od dawna opuszczona, wysiedlona, zamurowana - przygotowana do wykonania wyroku. Nie jest wartościowa architektonicznie, ale raczej urbanistycznie - jest ostatnią pamiątką po planach z czasów Stefana Starzyńskiego.
Drugi domek stoi między Krasickiego (ups, kolejny biskup!), a Alejami Niepodległości*, dużo bliżej tej pierwszej ulicy. Niestety ostatnio jak przechodziłem mimo adresu Woronicza 16, zobaczyłem, że nie wygląda już tak, jak na poniższym zdjęciu, ale też ma zamurowane okna. Wyrok wydano. Modernistyczna, elegancka przedwojenna willa widać komuś przeszkadzała. postawią tu wieżowiec? A może Woronicza Residence z tralkami z gipsu?
Spieszmy się kochać modernizm. Tak szybko odchodzi.

H_Piotr.

* - w mokotowskim dialekcie Aleje Niepodległości i Pola Mokotowskie zawsze są w liczbie mnogiej. Tak jak Plac Wilsona przez W, a nie Ł w dialekcie żoliborskim.

WIATA STARSZA OD ŚWIATA

2011-09-03T12:45:00.003+02:00

Jest typ wiat przystankowych, który nazywam "wiata starsza od świata". Do niedawna były jeszcze dwie przedstawicielki. Teraz jest już tylko jedna.

To zdjęcie zrobiłem zaledwie półtora miesiąca temu. Nie wiedziałem, że to ostatnie zdjęcieWiata przystankowa przy Cmentarzu Żołnierzy Włoskich na Marymonckiej została - jak się dowiedziałem - usunięta. Pocięto ją i wywieziono na złom.
Tak wyglądała w świetle dziennym.

Wiata przystankowa na Przasnyskiej stoi jeszcze, ale jak długo?

Czy doczeka się zabezpieczenia i umieszczenia w przyszłym Muzeum Komunikacji Miejskiej tak, jak autobusy i tramwaje remontowane i przywracane wielkim kosztem przez Klub Miłośników Komunikacji Miejskiej?

OBALAMY MITY I STEREOTYPY O WARSZAWIE - WPŁYW NA WŁADZĘ

2011-08-31T16:24:00.011+02:00

Dziś rozprawię się z mitem, jakoby warszawiacy mieli większy wpływ na władzę, niż pozostali mieszkańcy Polski. Zobaczymy też, kto ma największy wpływ.

Zainteresowałem się wyborami do parlamentu już teraz i wszedłem na stronę Państwowej Komisji Wyborczej, skąd wziąłem dane do tych obliczeń. Jeśli post jest zbyt długi, to czytajcie tylko podkreślone i wytłuszczone fragmenty - tam jest wszystko, co najważniejsze.

Po raz pierwszy w wyborach do władz centralnych zrealizowany będzie postulat okręgów jednomandatowych - w wyborach do Senatu. Idea okręgów jednomandatowych ma sens, gdy okręgi są podobnej wielkości, bo w założeniu miała dać równy głos wszystkim uprawnionym obywatelom. Zobaczmy, jak się to sprawdza w polskiej rzeczywistości.

Liczby podawane tutaj to liczba głosujących wybierających jednego senatora. Czyli im mniejsza ta liczba, tym dla głosujących lepiej - ich głos bardziej się liczy. Zakładam też (pochopnie), że senator z okręgu naprawdę coś dla tego okręgu robi.

Warszawa jako ludne miasto została podzielona na cztery okręgi:

- nr 42. Praga południe, Praga Północ, Rembertów, Targówek, Wesoła; 332 442 uprawnionych

- nr 43. Mokotów, Ursynów, Wilanów, Wawer; 358 441 uprawnionych

- nr 44. Białołęka, Bielany, Śródmieście, Żoliborz; 309 057 uprawnionych

- nr 45. Bemowo, Ochota, Ursus, Włochy, Wola; 335 536 uprawnionych

Co daje razem 1 335 476 uprawnionych, którzy wybiorą CZTERECH senatorów. Daje to reprezentację jednego senatora na 333 869 osób.

Ponieważ wszystkich upoważnionych w Polsce jest 30 608 831, to średnio jeden senator powinien wypadać na 306 088 osób. Czyli Warszawa jest niedoszacowana.

Najmniejsze okręgi (czyli ich głos się de facto najbardziej liczy):

- nr 67. Kwidzyn, Malbork, Nowy Dwór, Sztum; 177 280 uprawnionych

- nr 49. Białobrzegi, Grójec, Kozienice, Przysucha; 193 706 uprawnionych

- nr 69. Częstochowa; 194 166

- nr 48. Siedlce; 198 135 uprawnionych

- nr 18. Chełm, Krasnystaw, Włodawa; 209 813 uprawnionych

- nr 17. Biała Podlaska, Parczew, Radzyń Podlaski; 217 613 uprawnionych

- nr 25. Kutno, Łęczyca, Łowicz, Poddębice; 229 063 uprawnionych

W tych siedmiu najmniejszych okręgach mieszka 1 202 993 uprawnionych do głosowania, czyli o 132 483 mniej osób, niż w Warszawie, a jednak wybiorą SIEDMIU senatorów, a nie CZTERECH.

Można też w drugą stronę, najliczniejsze okręgi:

- nr 30. Chrzanów, Oświęcim, Wadowice, Myślenice, Sucha Beskidzka; 513 750 uprawnionych

- nr 9. Bydgoszcz, Świecie, Tuchola; 482 640 uprawnionych

- nr 6. Milicz, Oleśnica, Góra Śl., Oława, Strzelno, Środa Śl., Trzebnica, Wołów, okolica Wrocławia (bez samego Wrocławia); 473 454 uprawnionych

Jak widać w tych trzech okręgach 1 469 844 uprawnionych, czyli o 134 368 więcej, niż w Warszawie, a jednak wybiorą oni TRZECH senatorów.

Jednak gdy zsumować 7 najmniejszych i 3 największe okręgi, to mieszka w nich łącznie 2 672 837 osób uprawnionych, czyli niemal dokładnie tyle co dwie "uprawnione" Warszawy (2 670 952), jednak te 10 okręgów będzie reprezentować DZIESIĘCIU senatorów, podczas gdy dwie Warszawy byłyby reprezentowane przez OŚMIU.

A teraz porównamy "moc wyborczą" największych polskich miast i aglomeracji. Jeden senator przypada na:

Samo miasto / "otoczka" / średnio aglomeracja

-------------------------------------------------------

Warszawa - 333 869 / 397 468 / 335 069

Wrocław - 249 714 / 473 454 / 324 294

Łódź - 335 180 / 271 964 / 314 108

Kraków - 292 534 / 339 031 / 308 033

Trójmiasto - 324 493 / 259 185 / 302 724

Katowice - 250 569 / 298 285 / 291 468

Poznań - 429 472 / 252 643 / 341 058

Z wielkich polskich miast tylko Łódź (niewiele) i Poznań (bardzo) zostały gorzej potraktowane przez władze centralne. Najłaskawiej przez "włodarzy" został potraktowany GOP, Trójmiasto, Kraków i Wrocław.

Nietrudno policzyć, że gdyby głosy warszawiaków były tak równoważne, jak wrocławian, to reprezentowałoby nas 5,34 senatora. A gdyby warszawskie głosy były tak mało znaczące, jak poznańskie, to mielibyśmy 3,22 senatora z Warszawy. Może to brzmi zabawnie z tymi pokrojonymi senatorami, ale jakoś nie jest mi do śmiechu.

A przecież trzeba pamiętać - masa ludzi zameldowanych "gdzieś tam", a przyjeżdżających do Warszawy do pracy weźmie zaświadczenia i zagłosuje tutaj. Wszyscy głosujący z zagranicy zagłosują również w okręgach warszawskich. Czyli "moc wyborcza" głosu warszawiaka jeszcze bardziej przez to osłabnie.

Miasta, w których okręgi wyborcze nie pozwalają na oddzielenie miasta od jego aglomeracji:

Bydgoszcz (ze Świeciem i Tucholą) - 482 640

Toruń (z Chełmnem) - 373 854

Lublin - 274 189

Opole - 206 593

Rzeszów (z Łańcutem) - 329 636

Białystok (z Sokółką) - 402 041

Zielona Góra (z Krosnem Odrzańskim i Świebodzinem) - 256 674

Gorzów Wlkp. (z Międzyrzecem, Drezdenkiem, Słubicami i Sulęcinem) - 305 895

Kielce - 326 124

Szczecin (z Policami) - 371 453

Olsztyn (z Nidzicą i Szczytnem) - 312 471

Częstochowa - 194 166

Mieszkańcy średniodużych miast też mają na ogół większy wpływ na skład przyszłego Senatu, niż warszawiacy. Spośród tych miast rekordzistką jest Częstochowa, ale Opole i Zielona Góra mają wynik też niczego sobie. Szczecin i Toruń zostały potraktowane "z buta", ale to, co zrobiono bydgoszczanom, to po prostu świństwo.

Gdyby warszawiacy byli w tak dobrej sytuacji jak częstochowianie, to z warszawskich okręgów do Senatu poszłoby 6,88 senatora! A gdyby byli w tak złym położeniu, jak bydgoszczanie, to zaledwie 2,77 senatora.

---

Tyle, jeśli chodzi o mit wielkiego wpływu warszawiaków na władzę.

Tyle też, jeśli chodzi o mit równości obywateli.

Jeśli jesteś mieszkańcem Oświęcimia, to Twój głos liczy się jak 1/3 (ściślej 34.5%) głosu mieszkańca Malborka.

H_Piotr.

PS. Komentarze dotyczące "PISuarów" i "POlszewii" będę niemiłosiernie wycinał. Ten post nie jest o polityce, ale o mitach i stereotypach o Warszawie.

NAZWIJMY MOST - EPILOG?

2011-08-29T08:43:00.002+02:00

Głosowanie się zakończyło. 80%głosujących wybrało "Most Północny". Czy radni uwzględnią ten wynik? Mam nadzieję, że tak.

Szczerze mówiąc - też zagłosowałem na "Most Północny", chociaż ta nazwa nie jest jakoś wyjątkowo piękna. Poza tym - nigdy już nie będziemy mieć żadnego most bardziej na północ od Północnego?

Bardzo mało głosów (ok. 4%) padło na "żadne z powyższych. Też takiego głosu nie oddałem, bo uznałem, że radni mogą to uznać za przyzwolenie na jakąkolwiek słuszną w ich mniemaniu nazwę.

Pewnie jak większość, zagłosowałem "przeciw" Marii Skłodowskiej-Curie. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że ma ona już ulicę w Warszawie - śliczną, zaciszna uliczkę na Ochocie, obok pomniczka jej poświęconego (jednego z najładniejszych w Warszawie) i obok Instytutu Radowego ufundowanego przez nią (dziś część Centrum onkologii) - najlepszego pomnika, jaki można sobie wymarzyć.

Ale nie tylko dlatego. Jestem w ogóle przeciwny koniunkturalnemu nadawaniu nazw, nawet (a może szczególnie) od osób zasłużonych, powszechnie szanowanych, acz zupełnie niezwiązanych z miejscem, które ma nosić ich imię. To znany syndrom ulicy Stołecznej/Popiełuszki i ronda Babka/Zgr. AK "Radosław".

Kiedyś jeszcze (jeśli zechcecie przeczytać) szerzej o tym napiszę.

H_Piotr.

XLVI AKCJA GTWB - WSZYSTKIE ZAPACHY WARSZAWY...

2011-08-22T08:19:00.002+02:00

Przyszła w piątek burza...... z ulewą...
... i pokrzyżowały moje plany terminowego uczestnictwa w 46. akcji GTWB. Czemu? Bo urwała mi od internetu.

Zapachy burzy, deszczu, mokrej ziemi to jedne z tych, które kojarzą mi się z Warszawą. Właściwie występują wszędzie tam, gdzie burza, ulewa i mokra ziemia, ale najczęściej zjawisko to obserwuję w Warszawie właśnie :)

Zapachem, który jednak jest ściśle związany z Warszawą i nie występuje nigdzie indziej, jest zapach warszawskiego metra. Ale nie poczujecie go na stacji, ani w wagonie (w wagonie można poczuć inne zapachy :) lecz przy wywietrznikach, szczególnie na południowym, pierwszym otwartym odcinku Kabaty - Politechnika. Idąc Al. KEN lub Alejami Niepodległości przytknijcie czasem nos do kratek wywietrznikowych -

tak, to o to właśnie mi chodzi.

H_Piotr.

NAZWIJMY MOST

2011-08-17T07:56:00.002+02:00

Na stronach internetowych magistratu można znaleźć (z trudem :) zakładkę z konsultacjami społecznymi co do nazwy nowego (wkrótce ma się zakończyć budowa) mostu zwanego roboczo Północnym.

Do wyboru są trzy opcje:

- Północny

- Marii Curie-Skłodowskiej

- żadna z powyższych

Głosować można do 25 sierpnia, czyli zostało mało czasu. Nie trzeba podawać żadnych danych osobowych, jedynie zaznacza się dzielnicę, w której się mieszka.

Serdecznie zapraszam,

H_Piotr.

PS. Oto link: http://konsultacje.um.warszawa.pl/aktualno%C5%9Bci/nazwij-nowy-most

SZOPUBODUŁENA

2011-07-15T17:23:00.004+02:00

Mamy w Warszawie dwie ulice nazwane od dwóch zacnych patronów: księdza Gabriela Baudouina i Fryderyka Chopina, który księdzem nie był.

Ksiądz Baudouin założył w 1732 roku pierwszy w Polsce przytułek dla dzieci (istnieje on zresztą do dziś jako Dom Dziecka nr 15), a Frycek to wiadomo co zrobił.

Obaj dostali w wolnej Polsce (po 1918 roku) ulice - Baudouin tam, gdzie była pierwsza siedziba jego przytułku, a Chopin tam, gdzie akurat była świeżo wytyczona, ładna ulica. Na fali spolszczania (spalszczania?) pisowni obco brzmiących nazwisk, nazwano ulice Boduena i Szopena. Do dziś zresztą jedziemy Aleją Waszyngtona, a nie Washingtona oraz rodowici żoliborzanie mówią o placu Wilsona przez "W", a nie "Ł" (o samym prezydencie mówią przez "Ł", ale to temat na odrębny wpis). Czasem dochodziło do takich potworków, jak "ulica Koracjego".

Po II Wojnie Światowej zarzucono wiele burżuazyjnych, sanacyjnych zwyczajów i postanowiono pisać nazwiska oryginalną pisownią. Corazzi dostał w końcu ulicę Corazziego (zresztą zupełnie inną, niż planowaną przed wojną). Nieznany nikomu Szopen znów stał się Chopinem.

I tylko Baudouin wciąż występuje pod pseudonimem "Boduen", przez co mało kto wie, o kogo w ogóle chodziło. Tak więc Polaka o francuskobrzmiącym nazwisku piszemy z francuska, a Francuza piszemy w wersji spolonizowanej.

H_Piotr.

PARK FONTANN - RECENZJA Z POKAZU

2011-07-10T08:31:00.008+02:00

Rzadko piszę recenzje, ale jak już, to od razu na dwóch blogach. Ta będzie ściśle związana z Warszawą.

Wczoraj wybrałem się na pokaz fontann na skwerze im. I Dywizji Pancernej. Nie słyszeliście o takim? Nic nie szkodzi. Chodzi o skwer u podnóża skarpy wiślanej na wysokości Nowego Miasta.

Fontanny były drogie, miały być świetną rozrywką dla ludu. No i są.

A teraz w podpunktach (bo tak szybciej i klarowniej) wyłuszczę plusy i minusy nowomiejskich podskarpianych fontann.

Plusy:

1. Dobrze, że są. Choć widać, że popyt na nie jest tak duży zarówno w dzień, jak i wieczorem przy pokazach, że powinny taki stać chyba w każdej dzielnicy.

2. Są w niezłym miejscu. Z jednej strony w Śródmieściu, a z drugiej w dość spokojnym miejscu.

3. Naprawdę sprawdzają się w ciągu dnia.

I to chyba koniec plusów. Minusy dzielą się na te związane z umiejscowieniem, wykonaniem itp. oraz na te bezpośrednio związane z programem "artystycznym":

1. Główny zarzut, z którego wynika wiele innych to taki, że pomysłodawcy i projektanci nie przewidzieli, że fontanny staną się tak popularne.

2. Pokaz pierwotnie był tylko raz w tygodniu. teraz jest dwa razy - w piątki o soboty o 21.30. A czemu w czasie wakacji nie jest codziennie?

3. Z powodu takiego, a nie innego umiejscowienia fontanny i niewycięcia części drzew (co oczywiście samo w sobie jest bardzo dobre) niewiele jest miejsc, z których fontannę naprawdę dobrze widać.

4. Mimo, że to teren otwarty, to tak naprawdę są tylko 3 wejścia - od południa, od północy i z góry skarpy po schodach. To samo z wyjściami po skończonym pokazie.

5. Zupełnie nierozwiązana kwestia parkingowa. Obecnie i tak ponoć jest lepiej, niż miesiąc temu, bo wtedy kierowcy wjeżdżali prosto do parku i parkowali na trawie. Teraz "jedynie" obstawili wszelkie chodniki (nawet tam, gdzie stoją znaki zakazu zatrzymywania), a przejeżdżający Wisłostradą spowodowali korek gapiąc się na pokaz. Stały tam co prawda dwa radiowozy, ale policjanci nic nie zrobili (albo to, co robili było nieudolne). Strażników miejskich wlepiających mandaty nieprawidłowo parkującym kierowcom nie uświadczyłem.

6. Tłumy były tak niemiłosierne, że przychodząc godzinę przed pokazem ledwo udało mi się zająć miejsce, z którego dobrze wszystko widziałem. Oczywiście nie jest to wada samych fontann, ale łączy się z punktem nr 2.

7. Fatalne nagłośnienie. Zaprojektowane chyba pod pokaz dla 300 ludzi, a nie dla 3000. W dodatku jakiś debil w samochodzie stanął na prawym pasie Wisłostrady na cały pokaz z włączonym umcyk-umcyk i policjanci oczywiście nic mu nie zrobili. Jego łupanina było dużo głośniejsza od muzyki z pokazu. Czasem o tyle, że nie mogłem rozpoznać melodii.

8. Sam pokaz był NIEMIŁOSIERNIE NUDNY I NIECIEKAWY.

Pod "Mam tak samo, jak Ty..." szły filmiki przedstawiające Warszawę - zbiór przypadkowych ujęć pokazujących przejeżdżające samochody i przechodzących pieszych. Cykl "Legendy warszawskie" stanowił zbiór laserowych nieruchomych obrazków zmieniających się na tyle szybko, że niektórych z nich nie rozszyfrowałem. Przez cały ten czas fontanny były WYŁĄCZONE, a filmiki i obrazki wyświetlane na wodnej mgiełce.

Jedyne ciekawe fragmenty, to te, w których rzeczywiście fontanna "tańczyła" i "mrugała" w takt muzyki. A były to dwa utwory - walc z "Nocy i dni" oraz nierozpoznana przez mnie melodia zagłuszona przez łupaninę drechola. Ta najciekawsza część trwała jakieś 6 minut...

9. Pokaz był stanowczo za krótki - trwał jedynie 23 minuty (co w kontekście nudy i beznadziei może być paradoksalnie atutem).

10. Jak już opisałem szerzej w punkcie 8. - obecny pokaz nie wykorzystuje możliwości technicznych fontanny. Czyli są to pieniądze wyrzucone w błoto.

11. raz się zaśmialiśmy na cały głos (aż ktoś nas uciszał) - kiedy "Legendę o Bazyliszku" przetłumaczono na angielski jako "The legend of the Basilisk".

12. Połowa ludzi widziała wszystkie laserowe wyświetlanki w lustrzanym odbiciu. Nie przeszkadza to zbytnio przy obrazkach, ale gdy pojawiał się tekst, to tak. Zaś część ludzi, którzy nieopatrznie usiedli w "złym" miejscu, laserowych wyświetlanek nie widziała w ogóle.

Podsumowując:

Jestem mocno rozczarowany wieczornym pokazem. Dużo lepszy i ciekawszy widziałem dwa lata temu w dwudziestopięciotysięcznym Wągrowcu w Wielkopolsce. Nie mam poczucia straconego czasu tylko z powodu miłego towarzystwa i krótkiego czasu trwania tej pomyłki. Szczerze odradzam pójście tam wieczorem. Dopóki nie zmienią programu pokazu, nie wrócę. Natomiast sama fontanna spełnia swoje zadanie w ciągu dnia. Ale widać, jak Warszawa jest w tym temacie zaniedbana - były tam tłumy z chyba całej Warszawy. Każda dzielnica powinna mieć po takiej fontannie.

H_Piotr.

PS. Taki sam tekst wrzucam na mój drugi blog - Wynurzenia. Tam bardziej pasuje tematycznie, ale tu może dotrze do większej liczby czytelników. Bo ja naprawdę szczerze odradzam wybieranie się na ten pokaz.

BLOK TO CZY KAMIENICA?

2011-06-12T17:22:00.006+02:00

Po pierwsze - bardzo Was przepraszam za komórkową jakość zdjęć, ale tak wyszło i na razie nie mogę tego zmienić. Może pod koniec czerwca podmienię je na lepsze, przedstawiające te same obiekty. Nie to jest jednak tu najważniejsze.

Chodzimy ulicami Warszawy, mijamy różnorakie budynki. Zbudowane w różnych latach, w różnych stylach, w różnym celu. Ustawione do ulicy przodem, bokiem, tyłem...

Spośród wszystkich budynków, utarło się nazywać kamienicami (czasem z dodatkiem - "czynszowymi") budynki:

- zwrócone ozdobną (w miarę możliwości i według mody) fasadą przodem do ulicy

- tworzące pierzeję uliczną

- zazwyczaj z lokalami usługowymi na parterach (mieszkania w mniejszości)

- stykające się ścianami szczytowymi

- posiadające zazwyczaj bramy przejazdowe prowadzące na podwórza

Klasyczny przykład kamienicy czynszowej stoi sobie na rogu ulic Pięknej i Mokotowskiej. Zaprojektowana przez Mariana Lalewicza w latach 20-tych. Kamienicą jest bez wątpienia - wszak spełnia wszystkie postawione wymogi. Przedstawia sobą styl zwany zmodernizowanym klasycyzmem.

Odwracamy się o 180 stopni i oczom naszym ukazuje się socrealistyczny... blok? kamienica?

Ciężki orzech do zgryzienia. Też spełnia wszystkie wyżej postawione wymogi. Jedyną różnicą między tym budynkiem, a poprzednim jest czas powstania (ok 25 lat później), styl architektoniczny oraz - że tak powiem - osoba inwestora :)
Tu sprawa się komplikuje jednak jeszcze bardziej, bo o ile poprzedni budynek jest prawdopodobnie własnością komunalną (czyżby zatem status kamienicy wyznaczała forma własności? Co więc z kamienicami znacjonalizowanymi dekretem Bieruta? Stały się z dnia na dzień blokami?), no więc skoro poprzedni jest komunalny, to poniższy jest prawdopodobnie spółdzielczy.

Spółdzielczość jest formą własności zdecydowanie bliższą pojedynczemu lokatorowi. A co, jeśli podczas ostatnich dwudziestu lat utworzyła się tu wspólnota mieszkaniowa? Wtedy status prawny tego budynku nie różni się już niczym od kolejnej kamienicy Lalewicza z ulicy Mokotowskiej - tej z podwóreczkiem w kształcie litery "U" (ups, wydało się - przedwojenna kamienica nie tworzy pierzei, lecz stoi wycofana od ulicy - jest zatem blokiem?)
Jeśli dodam jeszcze, że budynek ów zaprojektowany został przez Bohdana Lacherta i Wincentego Szobera około 1957 roku (czyli zaledwie kilka lat po poprzednim i ok. 30 po pierwszym z tej trójki) oraz wybudowany z cegły, to nawet pomysł wydzielenia bloków według typizacji projektów oraz stosowania prefabrykatów nie trzyma się kupy (nota bene, na moim blogu gościł już nawet domek jednorodzinny z wielkiej płyty).

Pytania zatem do Was, drodzy czytelnicy stali i przelotni:

Co jest blokiem, co jest kamienicą?

Czym jest blok, czym jest kamienica?

Jaka jest między nimi granica?

Architektoniczna? Stylowa? Techniczna? Społeczna? Własnościowa? Prawna? Urbanistyczna? Stanu za(nie)dbania? Jeszcze jakaś inna?

Który z tych trzech budynków nazwalibyście kamienicą, a który blokiem?

To jak - pomożecie?

Wasz H_Piotr.

KINO STOLICA, KINO ILUZJON, PEREŁKA POWOJENNEGO MODERNIZMU

2011-06-06T06:35:00.005+02:00

Kino "Stolica" powstało według projektu architekta Mieczysława Piprka (a może Pipreka? Jak to się odmienia?) na przełomie lat 40-tych i 50-tych w czasach szalejącego stalinizmu.Razem z nim według podobnych (nie identycznych) projektów tego samego architekta powstały kina "Ochota" przy Grójeckiej, "WZ" przy powojennym okrawku Leszna i "1 Maj" przy Podskarbińskiej.
Mimo obowiązującej doktryny socrealistycznej, Piprek zamulił oczy komunistycznym dysydentom paroma detalami architektonicznymi, które od biedy możnaby nazwać socrealistycznymi, zaś zarówno w układzie, jak i proporcjach stworzył dzieło na wskroś modernistyczne.

Niski budynek zatopiony w zieleni, bez monumentalnego wejścia, wręcz zapraszający do wstąpienia (w odróżnieniu od socrealistycznych gmaszysk), z oddzielnym okrągłym pawilonem kasowym.

Spośród tych czterech kin, "Stolica" najdłużej służyła pierwotnemu celowi. Przez ostatnie kilkanaście lat co prawda pod inną nazwą i z zupełnie innymi filmami, niż przeciętne kina, ale tym bardziej zaznaczyła się na kulturalnej mapie Warszawy. Sam budynek był też według mnie najlepiej z nich wkomponowany w otoczenie.

No, ale przyszedł "inwestor" i zamknął kino, bo "mu się nie opłacało". Na szczęście budynek kina "Stolica" został wpisany do rejestru zabytków przed (niedoszłą) rozbiórką, anie w jej trakcie lub wręcz po.

Parę dni temu zagrodzono dostęp (dosłownie dwa dni po tym, jak zrobiłem powyższe zdjęcia) i rozpoczęto remont i renowację budynku kina. Zobaczymy, co przyniesie...

H_Piotr.

PS. Mam jeszcze osobiste wspomnienia z tym kinem. Tu chodziłem na poranki filmowe. Było to pierwsze kino, w jakim w życiu byłem.

XLIII AKCJA GTWB "WODA" - CZYLI Z WIZYTĄ U KAŚKI, CO WOJTKA NIE CHCIAŁA

2011-05-20T13:46:00.042+02:00

Tematem 43. akcji GTWB jest woda. Pierwsze skojarzenie wody z Warszawą to Wisła - Królowa Polskich Rzek.

Wisła jest powodem, dla którego Warszawa powstała właśnie tu. Jest powodem jej rozkwitu w późnym średniowieczu i renesansie. W toku różnych wojen pomagała i przeszkadzała wielu armiom. Miała niesamowity wpływ na dzisiejszy wygląd naszego miasta. Oddziela dwie, różniące się bardzo od siebie, części miasta.

Dziś Wisła jest gigantyczną oazą zieleni, obaszerem dającym wytchnienie od zgiełku miasta. To czuje się jednak dopiero, gdy się zejdzie nad jej brzeg. Z góry, z mostów, jest jedynie przeszkodą do pokonania, powodem wiecznych korków na mostach. Ale gdy poświęcisz już nieco czasu na zaznajomienie się z Wisłą, będziesz nad nią regularnie wracać.Nigdzie nie ma się takiego kontaktu z Wisłą, jak z miejsca, które jest zewsząd otoczone wodą. Stąd popularność wszelkich tramwajów wodnych, promów między brzegami, rejsów do Serocka itp. Można tez w Warszawie wejść do budynku, który... stoi w nurcie rzeki. To Gruba Kaśka.

Gruba Kaśka to potoczna nazwa ujęcia wody spod dna Wisły w Warszawie.

Wraz z Filtrami Warszawskimi przy Koszykowej i Wodociągiem Praksim ciągnącym wode z Zalewu Zegrzyńskiego stanowią zaplecze dostarczania wody pitnej dla Warszawy w ramach MPWiK. Gruba Kaśka została otwarta w 1964 roku, a więc wtedy, gdy Breżniew odsunął od władzy Chruszczowa, a Krzysztof Krawczyk z Trubadurami przygotowywał się do swego pierwszego wystepu w Opolu w roku następnym.

Celowo napisałem "spod dna", bo faktycznie budynek stoi wbity w dno rzeki, a (to nie do wiary) krystalicznie czystą wodę, przesączoną przez naturalne piaskowe filtry ciągnie się z głębokości kilku-kilkunastu metrów pod dnem Wisły. Warto dodać, ze takie rozwiązanie zostało zaprojektowane przez mgra inz. Włodzimierza Skoraszewskiego i rozpowszechnione na świecie pod nazwami "metoda warszawska" i "studnia warszawska". Niemcy później zbudowali kilka tego typu studzien na Renie.

Cały proces jest zarządzany i kontrolowany ze sterowni wyglądającej, jak centrum dodowdzenia lotami kosmicznymi lub co najmniej elektrownią atomową.

Przed wejściem do budynku przy ul. Francuskiej możemy zobaczyć dwa dreny, czyli ażurowe rury, które leżą pod dnem Wisły. Nowy i zużyty.

Wnętrze zużytego drenu. Leżał na dnie kilka lat.

Dla porównania wnętrze fabrycznie nowego.

Odłupałem sobie na pamiątkę kawałek kilkuletniego osadu spod dna. No, ale spoglądamy w końcu na dół:

I schodzimy tam:

Schody są długie, kręcone tak, że w końcu wszystkim kręci się w głowie.

W końcu stoimy u wejścia do upragnionego, słynnego tunelu pod dnem Wisły:

Faktycznie, potwierdza się plotka, że gdy budowano tunel, wielkie masy wody i piasku przesunęły jego konstrukcję tak, ze teraz jest w środku zagięty - widać to na poniższym zdjęciu.

Tak mi się skojarzyło z tym zdjęciem (klik)

Drugi raz kręte schody (daruję Wam ten widok) i w końcu widzimy... podniebienie Kaśki.

Nie, po takich drabinkach nie chodziliśmy.

Ale natłok tego typu elementów plus odczuwalne otoczenie wodą zewsząd sprawiały wrażenie przebywania na statku lub co najmniej platformie wiertniczej.

Monitoring jakości wody polega na obserwacji zachowania się małży, które żyją sobie w stalowym korytku:

Otwieramy wieko korytka i oczom naszym ukazują się starannie wyselekcjonowane małże z jednego z polskich jezior (pani przewodniczka nie zdradziła nam, z którego - tajemnica państwowa).

Są one bardzo czułe na zmiany składu chemicznego wody. Stan ich zdrowia jest nieustannie monitorowany.

Po pół roku takiej służby dla warszawiaków małże idą na małżową emeryturę.

Tak mi się jakoś skojarzyło (klik).

Widać kawałek Warszawy:

A to mi się z kolei skojarzylo tak (klik)

Klimatów oceanicznych ciąg dalszy... Na szczęście nikt z nas nie nabawił się choroby morskiej.

Może dlatego, że nie kiwało :)

Jednak nie zapominajmy, że jesteśmy raczej w fabryce, niż na statku.

Wychodzimy na taras widokowy i podziwiamy widoki z tarasu.

W jedną...

... i w drugą stronę.

Nie, to nie lustrane odbicie :) Po prostu Kotwica Polski Walczącej na Kopcu Powstania nie jest ustawiona do oglądania jej ze strony Wisły.

Jeszcze ostatnie kadry. Tu czuć potęgę Wisły.

Warszawski "skajlajn" :)

Kaśka po raz ostatni pokazuje nam swoje podniebienie:

I zstępujemy do czeluści.

W drodze powrotnej w tunelu nagrałem filmik, ale niniejszy blog ma charakter fotograficzny, anie filmowy, więc go tu nie pokazuję (dobra, tak naprawdę, to nudny wyszedł).

A na koniec jeszcze załącznik do pocedury, omawiający nieprawidłowe zachowania ryb. Zachęcam do lektury:

Koniec wycieczki, wszyscy do szalup. Kobiety i dzieci mają pierwszeństwo.

H_Piotr.

PODWÓRKOWA KAPELA

2011-05-16T20:16:00.008+02:00

Kiedy zrobiło się ciepło i wiosennie, przez moje podwórko - jak co roku - przeszła podwórkowa kapela. Panowie grali wesoło i nie czynili zbrodni przeciwko muzyce, więc rzuciłem im parę groszy w ramach podtrzymywania warszawskiej tradycji.

Co prawda szkoda, że nie grali warszawskich standardów, ale chyba Cyganie niezbyt je znają.

Poszli dalej umilać życie mieszkańcom. Jak zazwyczaj nie lubię, gdy mi się ktoś wtrąca ze swoją muzyką w mój "czas antenowy", tak tym razem mi się to spodobało.

H_Piotr.

PS. Dobrze, że mieszkam na pierwszym piętrze, bo np. z dziesiątego, to mógłbym im zrobić krzywdę rzucając monetą.

PS 2. Zdjęcie jest staaaare... z 20 kwietnia. W międzyczasie zdążyło już znowu być zimno. Ba, nawet padał śnieg.

pS 3. A tak wyglądało kwitnące (i obłędnie pachnące) drzewko mirabelkowe. Latem będzie pachniało inaczej, ale też pięknie - owocami.

TYLKO DLA DOCIEKLIWYCH

2011-05-06T13:36:00.015+02:00

Zagadka nr 1770. zadana przez Era na blogu o warszawskich zagadkach tak zainteresowała moją osobę, że moja osoba odwiedziła to miejsce w krótkim czasie aż dwa razy. Pierwszy raz w porze wieczornej (z tamtego wieczoru pochodziz zdjęcie z poprzedniego wpisu), a drugim razem za dnia.

Stoimy na tyłach Collegium Nobilium, na tyłach PWST im. Zelwerowicza, na tyłach Katedry Polowej WP, na tyłach Muzeum Ordynariatu Polowego WP, na tyłach Miodowej, na tyłach Długiej, na tyłach Podwala.

Słowem, na tyłach wszystkiego.

Widzimy trwającą budowę i - jako, że jesteśmy dociekliwi - zaglądamy przez parkan. Majster już zaczyna nam się niecierpliwie przyglądać, pyta się szefa, czy była na dziś zapowiadana niezapowiedziana kontrola z PINB-u. My tym czasem robimy zdjęcia w najlepsze.

Przyglądamy się tyłom katedry i co widzimy? Głęboki dół. A konkretnie wykop rozparty stalowymi rurami, coby nam się Matka Boska Królowa Polski nie porysowała tak, jak święta Anna, czy święty Antoni Padewski.

Włączamy tryb panoramy w aparacie et voilá! Teraz dopiero widać jak szeroki i głęboki jest ten wykop.

Spójrzcie też na ludzi stojących na dnie wykopu.

Nie jest to może inżynieria ekstremalna na miarę tunelu pod kanałem La Manche, czy mostu przez cieśninę Beringa, ale jak na polskie warunki ciekawostka. A w każdym razie - kino za darmo.

H_Piotr.

PS. Zapomniałbym. Buduje się tu "Centrum konferencyjno-wystawiennicze Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego", inwestorem jest Stołeczny Zarząd Infrastruktury, a projektantem architekt Bartłomiej Telec.

PS 2. W panoramki (zarówno tę poziomą, jak i tę pionową) można (a nawet należy :) kliknąć. Robią się wtedy naprawdę duuuuuże!

KSIĘŻYC W MIEŚCIE

2011-04-28T14:29:00.007+02:00

Przyzwyczailiście się zapewne, ze dodaję tu wpisy bardzo rzadko, ale jak juz, to jest gęsto od zdjęć. Z reguły jest to jakaś wyprawa w mało znane (albo bardzo znane, ale niedostępne) miejsce.

Nie zamierzam porzucać tej konwencjiwpisów blogowych, ale skoro przyszła wiosna, to wymyśliłem, ze moze jednak w tych przydługich przerwach będę dawał krótsze wpisy. Tak po jedno - kilka zdjęć.

Czy w tym wytrwam? Zdjęć mi nie brak. To wszystko zalezy więc od Waszego odbioru tego typiu wpisów.

Miejsce: ul. Miodowa, Akademia Teatralna (d. PWST) w gmachu dawnego Collegium Nobilium projektu J. Fontany. Słynna dłoń znad głównego wejścia.
Czas: Jak na mnie niedawno - tydzień temu.

H_Piotr.

Życzenia wielkanocne.

2011-04-24T06:58:00.005+02:00

Z okajzi świąt Wielkiej Nocy życzę Wam miłego spędzenia ich w gronie rodzinnym oraz rozwoju pasji, jaką jes Warszawa (i innych też).
H_Piotr.
PS. Zapraszam też do przeczytania życzeń niepoprawnych politycznie.

XLII AKCJA GTWB - "CZERWONY JAK CEGŁA" - WAGONOWNIA SZCZĘŚLIWICE

2011-04-20T00:01:00.002+02:00

wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy Wagonownia Szczęśliwice otwiera przed nami swoje podwoje. Przy okazji małe "wczoraj i dziś" - zdjęcie ponizej z Muzeum kolejnictwa.
Na terenie wagonowni stała jedna z szubienic, na których Niemcy wieszali polaków w czasie II Wojny Światowej.wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Napis brzmi: "pamięci powieszonych przez hitlerowców w tym miejscu w dn. 16 X 42 r. 10-ciu więźniów Pawiaka".
Ale wagonownia to przede wszystkim pociągi.wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Tu za PRL-u (i jeszcze w latach 90-tych XX wieku) stały wagony rządowe, m.in. salonka Bieruta, którą dziś oglądać mozna w pobliskim Muzeum Kolejnictwa.wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Hale przeglądów:

Po raz pierwszy widać nieco czerwonej cegły. Będzie więcej. duuuużo więcej.wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Na razie oglądamy sobie tyły:

A teraz juz panoramka od przodu:
wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Jestem bardzo ciekaw, czy orzełek miał koornę przez cały PRL, cz dorobiono mu ją po 1989.
Budynek główny:
Czerwonoceglane detale:
Nastrój jak na podrzędnej stacyjce, gdzieś w Polszcze:wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy

Jakiś pomniejszy budyneczek, ale tez zasługuje na zdjęcie:

Nie musze chyba dodawać, ze wszystkie te budynki stoją opuszczone?
W takim razie, co tu robią pociągi?wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Otóz, PKP IC obsługuje tu wciąz pociągi dalekobiezne wyjezdzające na wschód i północ (Lublin, Gdańsk)...
... ale od czasu podziału PKP na spółeczki, budynki mają juz innego właściciela, prawdopodobnie PKP PLK lub jakąś spółkę specjalnie od nieruchomości...
... która to spółka chiała od PKP IC sporych pieniędzy za wynajem.
Pracownicy PKP IC gniezdzą się więc w tym małym budyneczku na końcu, a trzy spore czerwonoceglane budynki stoją puste. Ot, kolejowa gospodarka.wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy

Więc cieszmy się tym widokiem póki go mamy.

Nasz pociąg juz odjezdza...wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
To najbardziej tajemniczy hotel w Warszawie. Właściwie, to juz od ładnych paru lat nie istnieje, ale nie było komu zdjąć szyldu.
Ale zeby nie siać tak defetyzmu, to pokazę teraz coś, co działa - halę całopociągową:

wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy
Landszafcik:
Zegnamy się z wagonownią. Jest tam jeszcze zrujnowane boisko do siatkówki i strzelnica z czasów II Wojny Światowej.
A sama wagonownia Szczęśliwice otwarta została w 1929 roku w ramach rządowego programu przebudowy Warszawskiego Węzła Kolejowego (tak, były wtedy tak szeroko zakrojone programy rządowe). Działo się to na podstawie ustawy z 1919 roku, której artykuł 4 przytoczę w oryginalnym brzmieniu: "Ministerj Kolei Żelaznych mocen jest juz teraz a więc przed zatwierdzeniem kosztorysu, przystapić do natychmiastowego rozpoczęcia przebudowy węzła kolejowego warszawskiego według plany przez Ministra ułozoznego". Ech, to były czasy...wagonownia Szczęliwice w Warszawie otwarta w 1929 roku chemin de ferre a Varsovie railway in Warsaw eisenbahn bahn in Warschau architektura czerwona cegła dwudziestolecie międzywojenne projekty rządowe w Warszawie i w stolycy

H_Piotr.

DWORZEC PKP STADION - KAWAŁEK DOBREJ POWOJENNEJ ARCHITEKTURY

2011-04-01T23:33:00.052+02:00

Przystanek kolejowy PKP Warszawa Stadion lezy na linii średnicowej między stacją Warszawa Wschodnia (Dworcem Wschodnim), a przystankiem Warszawa Powiśle. Niestety, przez ostatnie 20 lat mógł być raczej nazywany "Warszawa Bazar" lub "Warszawa Jarmark Europa". Ewentualnie "Warszawa Od Pirackich Płyt Po Kałachy".

Żelbetowa kopuła została zaprojektowana przez architektów Piotra Szymaniaka i Arseniusza Romanowicza.

W związku ze zblizającymi się Mistrzostwami Europy w piłce noznej (to juz za 15 miesięcy) spółka kolejowa odpowiedzialna za infrastrukturę - PKP PLK - postanowiła wyremontować dworzec i ogólnie o niego zadbać.

Dziwne, ze trzeba było az takiej motywacji do podjęcia działań, które przeciez nalezą do najzwyklejszych obowiązków tej spółki.

Przy okazji Magistrat Warszawy wkrótce zacznie budowę stacji metra II-giej linii Stadion, której oczywiście nie ukończy przed mistrzostwami.

Postanowiłem wykorzystać krótki moment, gdzy nie ma juz na peronach, ani dookoła zelbetowej kopuły bazarowych budek, a sam przystanek jest jeszcze czynny.

Tylko przez taki krótki okres mozna było zrobić zdjęcia ukazujące piękno i funkcjonalność pierwotnego załozenia.

Piszę "mozna było", bo przystanek jest juz zamknięty. Pociągi przejezdzają bez zatrzymania, a podrózni wysiadający z pekaesów nie mają wygodnej przesiadki do podmiejskiej kolei.

Ten świetlik nad przejściem podziemnym (a właściwie "śródnasypowym") kojarzy mi się z wyglądu z (późniejszą!) kopułą w paryskiej dzielnicy La Defense.

O, z tą:

Tu, gdzie na ścianie sztuka nowoczesna w postaci graffiti, będzie z pewnością wejście do nowej stacji metra.

Sam kształt przejścia podziemnego tez kojarzy mi się z Paryzem.

A konkretnie z tego typu stacjami:

Nawet kafelki na ścianach się zgadzają!

Ale głównym elementem architektonicznym dworca jest kopuła z zelbetu łącząca część naziemną z podziemną.

Dzięki duzemu przkrojowi przejścia i wielu świetlikom, całość nie sprawia przygnębiającego wrazenia.

Zupełnie nie czujemy się, jakbyśmy byli pod ziemią.

Jedyne przygnębienie budzi stan, do jakiego dworzec został doprowadzony przez swego właściciela i administratora.

Architekci sprawnie i z gustem łączyli materiały - ceramikę, kamień, szarą cegłę i beton.

Jeszcze da się dostrzec ślad po dawnym "dizajnerskim" napisie z nazwą przystanka.

Pajace jak zawsze musieli oznaczyć teren.

Szerokie schody zapewniają brak tłoku nawet po skonczonej imprezie sportowej (lub dozynkowej) na stadionie.

Jeszcze niedawno budy bazarowe stały i tam, gdzie teraz stoi parkan, i pod kopułą i nawet w samym przejściu po lewej.

Widoczne na górze zdjęcia blachy wstawiono później, w ramach gospodarskich oszczędności. Kiedyś były przeszklone.

No co ja poradzę, ze według mnie to jeden z najlepiej zaprojektowanych powojennych obiektów uzyteczności publicznej?

Symbioza kultury i natury ;)

Jeden z segmentów przejścia "osiadł". Ciekawe, co z tym zrobią podczas remontu?

Na suficie widać deskowania - było to wykonywane w czasach, gdy deskowanie rzeczywiście wykonywano z desek. Sam sufit zaprojektowano tak, by całość mozna było wyłozyć prostymi deskami. Są to dwa przecinające się walce - postrach studentów I-szego roku na politechnice, na przedmiocie Geometria Wykreślna" :)

Pawilony wyjściowe na perony tez są zaprojektowane z dbałością do ostatniego szczegółu.

Szara cegła została niestety parę lat temu (w ramach odświezania) zamalowana na zółto. Cóz... Warto dodać, ze architektura przystanku Stadion tworzy całość wraz z przystankami Ochota (którego metamorfozę od stanu urynowo-śmietnikowego do perełki architektonicznej pokazałem tu i tu), Powiśle oraz dworcami Wschodnim i Centralnym, o którym tu, tu i tu - wszystko autorstwa tej samej pary architektów - i Śródmieście (innych architektów). Tych sześć obiektów tworzy piękny cykl powojennej modernistycznej architektury powstającej na przestrzeni lat 60-tych i 70-tych.

A Wy korzystaliście przed remontem z dworca Stadion?

H_Piotr.

XL AKCJA GTWB - "SIĘ ROZGLĄDAM, A TU NAGLE..."

2011-02-20T07:39:00.013+01:00

Na początek o s t r z e ż e n i e:

Wiecie, dlaczego Rakowiecka to ponoć najdłuższa ulica w Warszawie? Odpowiedź na końcu wpisu.

Czasem robiąc zdjęcia Domu Diecka:

Czy BYŁEJ a m b a s a d y D a n i i:
Możesz, drogi obywatelu, nieopatrznie uchwycić swym wysokiej czułości obiektywem budowle n i e p o ż ą d a n e, stanowiące przedmiot t a j e m n i c y:

Siedzibę naszych polskich Bondów:
Która, choć widziana z satelity i mijana przez zmęczonych życiem warszawiaków i warszawian, kryje w sobie mroczne t a j e m n i c e:

I o której powinniśmy milczeć, a najlepiej w y m a z a ć j ą z e ś w i a d o m o ś c i, choć możemy do niej podejść niemal z każdej strony:

A jeśli przekroczymy cienką niewidzialną linię, to ani się rozejrzymy, a tu nagle podejdą do nas s m u t n i p a n o w i e z abewu i zarekwirują elektroniczny zapis m a t r y c y cyfrowej.

Bo tak!

H_Piotr.

PS. Rakowiecka jest najdłuższą ulicą w Warszawie, bo tu nawet z piwnicy widać Moskwę.

PS 2. W I E L K I B R A T C Z U W A

PRZYSTANEK KOLEJOWY PKP MIĘDZYLESIE

2011-02-12T08:54:00.024+01:00

Odwiedzimy dziś przystanek kolejowy PKP Międzylesie, a konkretnie jego wiatę peronową. Wiata ta, jak i wszystkie na linii do Otwocka, zbudowana została w stylu funkcjonalistycznym.
Związane to było z elektryfikacją tej linii w latach trzydziestych XX wieku. Podłączono do prądu wtedy linie do Otwocka i Pruszkowa.

Kazdy przystanek kolejowy otrzymywał peron środkowy (tzw. wyspowy - umieszcony między torami biegnącymi w przeciwległych kierunkach) z wiatą chroniącą przed deszczem oraz zamkniętą poczekalnią wraz z kasą biletową.

Niektóre przystanki wyposazane były tez w przejścia podziemne dla pieszych.

Wiaty zaprojektował zespół architektów pod kierunkiem inz. Kazimierza Centnerszwera z Biura Projektów i Studiów PKP. Tak, 80 lat temu PKP było w awangardzie projektowej!

Niestety szybko po wojnie (a tym bardziej po 1990 roku) przestało być w awangardzie czystości i utrzymywania swojego dobytku.

Co więcej, w 1998 w ramach "rewitalizacji" linii do Mińska Mazowieckiego brutalnie wyburzono tamtejsze wiaty zastępując je tandetnymi blaszanymi kioskami, jeszcze wmawiając ludziom, ze oto idzie nowoczesność.

Oczywiście tandetne blaszane kioski szybko tez stały się zaszczanymi i obazgrolonymi tandetnymi blaszanymi kioskami.

W 2010 gruchnęła wiadomość, ze PLK PKP, spółka zajmująca się liniami kolejowymi, planuje modernizację linii do Otwocka. Wszczęto protesty przeciw burzeniu tych pieknych wiat.

Zakończone zostały sukcesem, w 2010 wojewódzka konsewator zabytków, pani barbara Jezierska, wpisała zespół otwockich wiat do rejestru zabytków.

Cóz, moze jednak od 1998 coś się zmieniło w społecznej świadomości dotryczącej zachowania dobrej architektury?

Chociaz z drugiej strony, wpisano tylko te wiaty, które były bezpośrendio zagrozone - pruszkowskich nie wpisano.

No, ale dopóki stoją, cieszmy się ich widokiem, bo rzecywiście jest na co popatrzeć.

Przypominam, ze w momencie budowy, Międzylesie nie było nawet administracyjnie w Warszawie:

W architekturze wiat pobrzekuje nurt nawiązywania do wzornictwa transatlantyków.

Zaś kształt dachu przywodzi na myśl rozpostarte skrzydł ptaka, wznoszącego się do lotu lub chroniącego pasazera pod swymi skrzydłami.

Wielu uwaza, ze Arseniusz Romanowicz projektując kilkadziesiąt lat później Dworzec Centralny, zasugerował się tym właśnie kształtem. On sam ponoć się wcale do tego nie przyznawał. Jak było - nie wiemy, ale podobieństwo jest niezaprzeczalne.

Oczywiście wiaty są zaniedbane 9choć i tak nie jest to szczyt kolejarskiego zaniedbania), ale stoją, są całe i mam nadzieję, ze zostaną wplecione w modernizowaną linię kolejową do Otwocka.

Tylko na koniec dodam, ze wiele osób sądzi, ze te wiaty pochodzą z lat 60-tych - nie potrafią sobie wyobrazić, ze tak nowoczesna architektura istniała przed wojną.

H_Piotr.

ZMIANY W KATEDRZE POLOWEJ WOJSKA POLSKIEGO

2011-01-09T12:09:00.007+01:00

W Katedrze Polowej Wojska polskiego p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski zachodzą od roku zmiany w wystroju. Poza niespodziewanymi, jak pogrzeb biskupa polowego WP Tadeusza Płoskiego i jego sekretarza, ks. Jana Osińskiego, którzy zginęli 10 kwietnia 2010 pod Smoleńskiem, są też zmiany planowane - drobne, jak złocenie głowic kolumn w kościele i bardziej widoczne, jak "marmoryzacja" Ołtarza Ukrzyżowania (ołtarza bocznego), jednego z tych, które przyjechały tu po wojnie z Kamiennej Góry na Dolnym Śląsku.

Efekty sami oceńcie.

H_Piotr.

ZDJĘCIA Z CZĘŚCIOWEGO ZAĆMIENIA SŁOŃCA 4 STYCZNIA 2011 ROKU W WARSZAWIE

2011-01-04T10:07:00.022+01:00

Oto seria zdjęć częściowego zaćmienia słońca z 4 stycznia 2011 roku widzianego nad Polską, w tym również w Warszawie, która jest tematem głównym niniejszego bloga.zdjęcia zaćmienie słońca w Polsce 4 stycznia 2011 january 4 solar eclipse in Poland photoszdjęcia zaćmienie słońca w Polsce 4 stycznia 2011 january 4 solar eclipse in Poland photos

Wyjrzałem przez okno o oto, co ujrzałem:zdjęcia zaćmienie słońca w Polsce 4 stycznia 2011 january 4 solar eclipse in Poland photos